MerQuR+Başvuru Kitabı

171. Minimizasyon (Pocock–Simon Atama)

Analiz kimliği: minimizasyon · Menü adı: Minimizasyon (Pocock-Simon Atama) · Panel: gui/panels/analyses/minimizasyon_panel.py (read_options 62–72, execute 79–89) · Motor: stats/minimizasyon.py, minimizasyon (satır 52–152), _skor (satır 44–49)

171.1 Ne işe yarar

Katılımcıları geliş sırasıyla, önemli etmenlerin (merkez, cinsiyet, yaş grubu) kollar arasındaki dengesizliğini en aza indirecek biçimde tedavi kollarına atar (Taves, 1974; Pocock ve Simon, 1975). Küçük çalışmalarda blok rastgeleleştirmeden daha iyi denge sağlar.

Ne zaman kullanılır? Az sayıda katılımcıya ve çok sayıda önemli etmene sahip klinik çalışmalarda; merkez içi dengenin önemli olduğu çok merkezli çalışmalarda.

Ne zaman kullanılmaz? Büyük örneklemde (basit rastgeleleştirme zaten dengeli olur); katılımcı sırası bilinmiyorsa ya da atama önceden hazırlanacaksa (minimizasyon sıralıdır ve çalışma süresince anlık hesaplanır).

Sık karıştırılan analizler. "Randomizasyon Planı" blok ve tabakalı rastgeleleştirme tablosu üretir; bu analiz atamayı o ana kadarki dengeye göre, uyarlamalı yapar.

171.2 Varsayımlar ve veri türü

Varsayım Ne demek MerQur'da nasıl denetlenir
Sıralı katılım Satır sırası katılımcıların giriş sırasıdır. Satır sırası kullanılır; sıra değişirse atama değişir.
Kategorik etmenler Etmenler çalışma öncesinde belirlenmiş kategoriklerdir. Her etmenin en az 2 düzeyi olmalıdır.
Eşit oran Tüm kollar eşit oranlıdır. Oran seçeneği yoktur.
Tahmin edilemezlik p<1 ve rastgele eşitlik bozma yan tutmayı sınırlar. p=1 ise uyarı verilir.

171.3 Parametreler

Arayüz adı Varsayılan Ne yapar Sonucu nasıl değiştirir
Etmenler boş Dengelenecek kategorik sütunlar. Etmen sayısı arttıkça tek bir etmen düzeyinde denge sıklıkla bozulur.
Kol sayısı ve adları 2, A B 2 ile 8 kol. Kol sayısı arttıkça düzey başına katılımcı azalır.
Dengesizlik ölçüsü aralık Aralık, standart sapma ya da varyans. Aralık en yaygın tanımdır (Pocock ve Simon, 1975).
En iyi kola olasılık p 0,8 1 belirlenimci, 1'den küçük olasılıksal. p azaldıkça denge bozulur, tahmin edilemezlik artar.
Eşitlikte rastgele Rastgele ya da ilk kol. 'İlk kol' belirlenimcidir ve yinelenebilir sonuç verir.
Etmen ağırlıkları 1 Etmen önemleri. Daha ağır etmen daha iyi dengelenir.
Tohum 12345 Rastgele sayı üreteci. Aynı tohumla atama yinelenir.

171.4 Veri örneği

Elle sınanabilir 120 katılımcılık bir kurgu (tests/data/klinik/minim.csv; etmenler merkez (4 düzey), cinsiyet (2) ve yaş grubu (3); sıra rastgele). Soru: 3 kola atama etmen düzeylerinde ne kadar dengeli?

171.5 Formüller ve hesap adımları

f etmen sayısı, l_f yeni katılımcının etmen düzeyi, n_{f,l_f,k} o düzeydeki kol k sayısı. Kol k'ya atanırsa G_k=\sum_f w_f\,D\!\big(n_{f,l_f,\cdot}+e_k\big), D aralık (en büyük - en küçük), standart sapma ya da varyans. En küçük G_k'li kola olasılık p ile, diğer kollara (1-p)/(K-1) ile atama yapılır; eşitlikte kol rastgele ya da ilk kol seçilir (Pocock ve Simon, 1975).

171.6 Doğrulama: MerQur ve bağımsız R uygulaması (aralık ölçütü, p = 1, eşitlikte ilk kol)

Ölçüt MerQur Başvuru Yöntem
120 atamanın tamamı aynı aynı bağımsız R döngüsü
kol sayıları 40 / 40 / 40 40 / 40 / 40 bağımsız R döngüsü
düzeylerde en büyük kol farkı 2 2 bağımsız R döngüsü

171.7 Çıktıyı okuma

Aşağıdaki çıktı, bu bölümdeki örnek veriyle MerQur'un ürettiği sonuç metnidir.

MİNİMİZASYON İLE TEDAVİ ATAMA (POCOCK-SIMON)
────────────────────────────────────────────────────────────────
120 katılımcı, 3 kol; etmenler: merkez, cins, yas; ölçü: Aralık (en büyük − en küçük); p = 1,000; eşitlikte: Sıradaki ilk kol (belirlenimci); tohum = 12345.

Kollara göre toplam
-----------------
Kol   n  Oran (%)
-----------------
A    40      33,3
B    40      33,3
C    40      33,3
-----------------

Etmen düzeylerine göre denge
---------------------------------
Etmen   Düzey   A   B   C  Aralık
---------------------------------
merkez     M1   8   9   8       1
merkez     M2  11  12  11       1
merkez     M3   8   8   8       0
merkez     M4  13  11  13       2
cins        E  20  20  21       1
cins        K  20  20  19       1
yas     40-60  18  18  17       1
yas       <40  11  12  12       1
yas       >60  11  10  11       1
---------------------------------
Düzeylerde kol sayıları farkının ortalaması 1,00, en büyüğü 2.

Atama süreci
31 katılımcıda birden çok kol eşit skor vermiştir; 0 katılımcı olasılıksal olarak en iyi kol dışına atanmıştır.
Her yeni katılımcı için, atama sonrası etmen düzeylerindeki kol sayılarının dengesizlik skorlarının ağırlıklı toplamı en küçük olan kola, olasılık p ile atama yapılır; kalan olasılık diğer kollara eşit dağıtılır (Pocock ve Simon 1975).
⚠ p = 1 olduğundan atama belirlenimcidir ve öngörülebilir; yan tutma riski için p < 1 düşününüz.

── APA 7 ÖZET ──
120 katılımcı, merkez, cins, yas etmenleri üzerinden 3 kola minimizasyonla (Pocock-Simon, p = 1,00) atanmıştır; etmen düzeylerindeki en büyük kol sayısı farkı 2 bulunmuştur.

Raporlama örneği (APA):

120 katılımcı, merkez, cins, yas etmenleri üzerinden 3 kola minimizasyonla (Pocock-Simon, p = 1,00) atanmıştır; etmen düzeylerindeki en büyük kol sayısı farkı 2 bulunmuştur.

171.8 Uzman soruları

S1. Minimizasyon neden tam rastgele değil?

Atama, o ana kadarki dağılıma bağlı olarak belirlenir; p=1 ise tamamen belirlenimcidir. Bu yüzden atamada kullanılan etmenlerin analiz modeline eklenmesi gerekir (EMA, 2015).

S2. p=0{,}8 ne anlama gelir?

Her katılımcı için %80 olasılıkla dengesizliği en çok azaltan kola, %20 olasılıkla (eşit paylarla) öteki kollara atama yapılır. Bu, atamanın öngörülebilirliğini azaltır ve dengeyi hafifçe bozar.

S3. Sonuç neden satır sırasına bağlı?

Atama sıralı bir süreçtir; ilk katılımcıların dağılımı sonrakileri etkiler. Satır sırası katılımcıların gerçek giriş sırasını yansıtmalıdır.

171.9 Kaynaklar

  • Taves, D. R. (1974). Minimization: a new method of assigning patients to treatment and control groups. Clinical Pharmacology and Therapeutics, 15, 443–453.
  • Pocock, S. J. ve Simon, R. (1975). Sequential treatment assignment with balancing for prognostic factors in the controlled clinical trial. Biometrics, 31, 103–115.
  • Scott, N. W., McPherson, G. C., Ramsay, C. R. ve Campbell, M. K. (2002). The method of minimization for allocation to clinical trials. Controlled Clinical Trials, 23, 662–674.