Tanzimat Dönemi Türk Romanı
Tanzimat Dönemi Türk Romanı
Türk edebiyatının İLK romanı Şemsettin Sami'nin "Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat" eseridir (1872). Tanzimat romanı genellikle TEKNİK açıdan OLGUN DEĞİLDİR (rastlantılara aşırı yer verme, kişiler arasında iyi-kötü keskin ayrımı), ÖĞRETİCİ (didaktik) bir amaç TAŞIR ve genellikle alafrangalık-alaturkalık çatışması gibi toplumsal konuları işler (Ahmet Mithat Efendi, Namık Kemal, Recaizade Mahmut Ekrem).
Gerçek Sınav Sorusu
Tüm eserlerinde toplumsal faydayı gözeten ---- okumayı bir araç olarak görmüştür. Toplumun yüksek kültüre erişmesinin ancak sanat ile gerçekleşeceğine inanmış ve eserlerini bu uğurda yazmıştır. Her romanında okura bir öğüt vermeye çalışarak “kıssadan hisse” geleneğini öyküden romana taşımaya çalışmıştır. Onun okuru onunla Avrupa sokaklarını karış karış gezmiş, alafranga kültüre yolculuk etmiş ama hep kendi kültürüne dönmüştür. Avrupalı olmakla “züppe” olmanın farkını okuru güldürerek anlatmaktan keyif almış, çoğu kez Avrupalı olmayı gösteriş olarak görenleri eserleri vasıtasıyla iğnelemiş, bu yolla okura önderlik etmeye çalışmıştır. Bu parçada boş bırakılan yere aşağıdakilerden hangisi getirilmelidir?
A) Recaizade Mahmut Ekrem
B) Muallim Naci
C) Samipaşazade Sezai
D) Namık Kemal
E) Ahmet Mithat Efendi
- Toplumsal FAYDAYI gözeten, "kıssadan hisse" geleneğini ÖYKÜDEN romana TAŞIYAN, ALAFRANGA-ALATURKA farkını GÜLDÜREREK anlatan ve okuruna ÖNDERLİK etmeye çalışan bu yazar AHMET MİTHAT EFENDİ'dir; cevap E'dir.