Yirmi yıldır aynı ilçenin haberini yazıyorum. Bu sürede öğrendiğim tek şey, bir olayı ilk yazan olmanın kimseye bir şey kazandırmadığıdır; yanlış kurulmuş, bir dakika erken bir cümle o ilçede yıllarca dolaşır. Artık kendime tek bir ölçü koyuyorum: yazdığım cümleyi, o cümlede adı geçen kişinin yüzüne bakarak okuyabilecek miyim? Okuyamayacaksam ya eksiğim vardır ya da acele etmişimdir. Meslektaşlarımın nasıl çalıştığına karışmam, okuru da eğitmeye kalkmam; kendi masamda, gönderme tuşuna basmadan önceki o kısa duraklamayı korumaya çalışırım. Hız benim işim değil; işim, geri alınamayacak bir cümlenin altına adımı koymadan önce bir kez daha durmaktır.

Bu parçada yazar, kendisinden ne yapmasını beklemektedir?

• A Bir olayı meslektaşlarından önce haberleştirip duyurmayı
• B Okurlarını doğru haber alma konusunda yavaş yavaş bilinçlendirmeyi
• C Görev yaptığı ilçenin çözülmeyen sorunlarını gündemde tutmayı
• D Meslektaşlarının çalışma biçimini denetleyip yanlışlarını düzeltmeyi
• E Yazdığını göndermeden önce bir kez daha durup gözden geçirmeyi