Krizler Çağında Mimari Stüdyo Pratiklerinin Dönüşümü
DOI:
https://doi.org/10.53463/inda.20260431Anahtar Kelimeler:
Mimari tasarım stüdyosu- çevrim içi mimarlık eğitimi- krizler çağı- stüdyo pratikleriÖzet
Bu araştırma, pandemi ve deprem gibi kriz süreçlerinde deneyimlenen çevrim içi mimari tasarım stüdyolarını geçici birer acil çözüm olarak değil; Antroposen çağının kalıcı bir koşulu olarak krizi, mimarlık pedagojisini bilginin üretim biçimi ve meşruiyet zemini düzeyinde dönüştürdüğü bir yapısal kırılma anı olarak ele almaktadır. Fenomenolojik yaklaşım çerçevesinde tasarlanan bu araştırmada elde edilen veriler, 11 mimarlık öğretim üyesi ile gerçekleştirilen yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmelere dayanmaktadır. İçerik analizi ile değerlendirilen veriler, çevrim içi stüdyo deneyimlerinin iki temel dönüşüm alanı ortaya çıkardığını göstermektedir. Bunlar çevrim içi mimari stüdyolarındaki “pedagojik dönüşüm” ile “tasarım ve temsil araçlarının dönüşümü” olarak belirlenmiştir. Bu araştırma, çevrim içi stüdyo deneyimlerinin kriz dönemlerine özgü geçici çözümlerden ziyade, mimarlık eğitiminde pedagojik yaklaşımlar ile tasarım ve temsil araçlarının yeniden düşünülmesine imkân veren bir dönüşüm alanı sunduğunu öne sürmektedir.
İndirmeler
Referanslar
Bozkurt, A. (2020). Koronavirüs (COVID-19) Pandemi süreci ve pandemi sonrası dünyada eğitime yönelik değerlendirmeler: Yeni normal ve yeni eğitim paradigması. Açıköğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi, 112-142. https://izlik.org/JA99ML86GW
Büyüköztürk, Ş., Kılıç Çakmak, E., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2011). Bilimsel araştırma yöntemleri. Ankara: Pegem Akademi Yayınları.
Ciravoğlu, A. (2003). Mimari tasarım eğitiminde formel ve enformel çalışmalar üzerine. Yapı Dergisi, 257, 43-47. Erişim adresi: https://www.yapi.com.tr/haberler/mimari-tasarim-egitiminde-formel-ve-enformel-calismalar-uzerine_61061.html
EAAE — European Association for Architectural Education. (2025). School of architecture(s): Post-architecture. EAAE Annual Conference Proceedings. EAAE.
Fatouros, D. (2002). Who cares? İçinde C. Spiridonidis ve M. Voyatzaki (Ed.), Towards a common european higher architectural education area (ss. 31-35), Greece.
Frattari, C. (2025). Teaching architecture in the age of fragility. İçinde EAAE School of Architecture(s): Post-Architecture (ss. 11-18), EAAE.
Freire, P. (2000). Pedagogy of the oppressed (M. B. Ramos, Çev.). New York: Continuum.
Giroux, H. A. (2020). On critical pedagogy. Bloomsbury.
Gökmen, H. ve Süer, D. (2003). Mimari tasarım stüdyosunun elemanları. Dosya: Mimarlık eğitiminde tasarım stüdyolarına farklı yaklaşımlar. Ege Mimarlık Dergisi, 47(3), 6-7. Erişim adresi: https://www.egemimarlik.org/cevirim-ici-okuma/47/779
Guest, G., Bunce, A. ve Johnson, L. (2006). How many interviews are enough? An experiment with data saturation and variability. Field Methods, 18(1), 59-82. doi: 10.1177/1525822X05279903
Haraway, D. J. (2016). Staying with the Trouble: Making Kin in the Chthulucene. Duke University Press.
Kılınç, C., Balçık, S., Karaoğlu, G. ve Yamaçlı, R. (2021). Mimarlık stüdyo eğitiminde COVID-19 süreci: ‘Temassız deneyimler’. Modular Journal, (4)1, 62-70. Erişim adresi: https://izlik.org/JA23YJ92DM
Laplante, P. (2020). Contactless: Higher education in the postcoronavirus world, Computer, (53)7, 76-79. doi: 10.1109/MC.2020.2990360
Lueth, Patience Lamunu Opiyo. (2008). The architectural design studio as a learning environment: A qualitative exploration of architecture design student learning experiences in design studios from first- through fourth-year. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Iowa State University, Iowa Erişim adresi: https://dr.lib.iastate.edu/server/api/core/bitstreams/e9491055-a743-4874-b677-7ab3a64bc0e4/content
Marshall, C. ve Rossman, G. B. (2014). Designing qualitative research. New York: Sage.
McEwan, C. (2023). Architectural pedagogy for the Anthropocene: Theory, critique and typological urbanism. Archnet-IJAR: International Journal of Architectural Research, (17)3, 478-495. doi: 10.1108/ARCH-10-2022-0232
Moore, J. W. (2015). Capitalism in the web of life: Ecology and the accumulation of capital. Londra: Verso Press.
Rose, P., Beeby, J. ve Parker, D. (1995). Academic rigour in the lived experience of researchers using phenomenological methods in nursing. Journal of Advanced Nursing, 21(6), 1123-1129. doi: 10.1046/j.1365-2648.1995.21061123.x
Tünür, H. Ç. ve İnalhan, G. (2023). How to tackle crisis in architectural education? Truth or dare. İçinde M. Barosio ve diğerleri (Ed.), EAAE Annual Conference 2023, SSDI 47 (ss. 47-55). Springer. doi: 10.1007/978-3-031-71959-2_7
Türnüklü, A. (2000). Eğitimbilim araştırmalarında etkin olarak kullanılabilecek nitel bir araştırma tekniği: Görüşme. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi Dergisi, 6(4), 543-559. Erişim adresi: https://izlik.org/JA49HH95LM
Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2016). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık.
Wark, M. (2016). Molecular red: Theory for the Anthropocene. Londra: Verso Press.
Webster, H. (2006). Power, freedom and resistance: Excavating the design jury. Journal of Art and Design Education, 25(3), 286-296. doi: 10.1111/j.1476-8070.2006.00495.x
İndir
Yayınlandı
Sayı
Bölüm
Lisans
Telif Hakkı (c) 2026 Sekizgen Academy
Bu çalışma Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License ile lisanslanmıtır.
